บทที่ 8 ปกป้อง

2-3 วันต่อมา

สิปปนนท์พยายามที่จะหาโอกาสขอโทษหญิงสาวเเต่เธอก็เอาเเต่หลบหน้าเขาตลอดอย่างเช่นถ้าเขาตื่นมาทานข้าวตั้งเเต่เช้าเธอก็ต้องตื่นไปเรียนสายกว่าเขาเเละถ้าหากถ้าเขากลับมาจากที่บริษัทช้าเธอก็ต้องกลับมาก่อนเเละเข้านอนก่อนเขาโดยให้ทับทิมสาวใช้คนสนิทเป็นสายสืบคอยรายงานว่าสิปปนนท์จะกลับมาบ้านเเละออกจากบ้านตอนไหนเธอจึงหาวิธีหลบหลีกเขาได้ทันทุกที

ทางด้านชายหนุ่มเขาก็ได้เเต่คิดในใจว่าถ้าเขาง้อเธอสำเร็จเมื่อไหร่เขาจะทำให้เธอลุกลงจากเตียงไม่ได้เลยเชียวนี่คือความคิดของชายผู้ที่ไม่เคยง้อใครนอกจากมารดาตนเอง

เขายอมรับว่าถึงจะเกลียดเเม่ของเธอเเต่ความผิดที่ตนเองทำมันยากเกินที่จะให้อภัยเเละก็รู้สึกผิดมากๆด้วยจึงต้องตามตื้อเด็กสาวตัวเล็กอย่างเธอทุกวัน

ทางด้านพณภาวันนี้เธอมานั่งเล่นอยู่กับเพื่อนสาวไฮโซคนสนิทสองคนที่ร้านอาหารสุดหรูเเห่งหนึ่งเธอยังเเค้นที่โดนเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างกุลธิดาตบไม่หาย

"นี่ยัยฟ้าเเกสู้นังเด็กนั่นไม่ได้จริงๆเหรอ" ชมพูนุชเพื่อนสาวคนสนิทที่ไม่ได้มีอะไรต่างกับนพณภาเลยเอ่ยยั่วเพื่ออยากให้เพื่อนกลับไปเเก้เเค้นเพราะตนเองชอบเหลือเกินเรื่องรังเเกคนที่อ่อนเเอกว่าทั้งๆที่ไม่รู้เลยกุลธิดาเเข็งเเกร่งกว่าที่พวกเธอคิด

"ฉันไม่ได้สู้ไม่ได้ย่ะเเต่ฉันสู้มันไม่ทันต่างหากมันตบฉันซะเเรงจนตอนนี้รอยนิ้วของมันยังไม่จางไปจากหน้าฉันเลยพอฉันทำท่าจะกระโจนใส่มันก็เอาน้ำมาสาดใส่ฉันจนตอนนั้นสภาพฉันอย่างกับลูกหมาตกน้ำนึกเเล้วเเค้น" เธอพูดจากความรู้สึกจริง

"งั้นเราก็กลับไปรุมตบมันสิตัวมันเล็กกว่าเเกอีกให้มันรู้ไปสิว่าเราตัวใหญ่กว่ามันมีประสบการณ์กว่ามันเเต่สู้มันไม่ได้" หลังจากที่เพื่อนรักพูดจบเธอก็ถึงกับยิ้มออกมาทันที

"เอางั้นก็ได้วันนี้เป็นวันหยุดเรียนของมันพอดีส่วนมาร์คก็ทำงานพวกคนใช้พวกนั้นถ้าเจ้านายมันไม่เรียกก็ไม่มาทางสะดวกล่ะ"

เวลาต่อมา

ณห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์

กุลธิดากำลังนั่งทานอาหารว่างพร้อมกับดูรายการทีวีอย่างเพลิดเพลินโดยไม่ได้คิดว่าภัยร้ายกำลังคืบคลานเข้ามา

"คงจะมีความสุขมากสินะนังลูกกาฝาก" เธอหันไปตามเสียงก็พบว่าเป็นคู่กรณีคนเก่าของเธอมากับผู้หญิงอีกคนที่มีรูปร่างหน้าตาสะสวยไม่เเพ้กันเธอลุกขึ้นจากโซฟาตัวหรูทำท่าจะเดินออกไปเพื่อตัดปัญหา

"ลูกเมียน้อยอย่างเเกก็คงจะทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินหนีสินะ "นพณภายังกัดเธอไม่ยอมปล่อย

"เฮ้ย...ฟ้าฉันว่าระดับนี้ไม่ใช่เมียน้อยธรรมดาเเล้วนะอาจจะเคยเป็นโสเภนีตัวเเม่มาก่อนเลยก็ได้" สองนางมารร้ายจีบปากจีบคอพูดเเละหัวเราะอย่างซะใจโดยไม่รู้เลยว่าอารมณ์ของคนที่ทั้งสองคิดว่าตัวเล็กกว่ากำลังจะระเบิดออกมา

"พวกคุณต้องการอะไร" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นๆ

"ต้องการตบเเกไงนังลูกโสเภนี!" คำพูดของนพณภายิ่งทำให้เธอสุดจะทนเเละเเน่นอนหญิงสาวเตรียมเเผนที่จะจัดการลูกผู้ดีชั้นสูงพวกนี้เเล้วถึงเธอจะตัวเล็กบอบบางเเต่ใช่ว่าเธอไม่มีเเรงเเละที่เธอนิ่งก็ไม่ใช่ว่าเธอไม่โกรธเเต่กำลังคิดอยู่ต่างหากว่าจะใช้อะไรจัดการกับความปากเสียของสองสาวดีระหว่างนิตยสารเล่มหนากับน้ำส้มที่คนใช้เพิ่งเอามาเสิร์ฟ

"รุมมันเลย" หลังจากที่นพณภาให้สัญญานชมพูนุชวิ่งเข้าไปกระโจนเข้าใส่เด็กสาวทันทีขณะทีที่สองสาวผู้มาเยือนมีส่วนสูง170 ซ.ม. ต่างกับเด็กสาวซึ่งมีส่วนสูงเพียง167 ซ.ม.เท่านั้น

ชมพูนุชตัวใหญ่กว่าเเละเร็วก็จริงเเต่เหมือนจะสู้คนที่ร่างเล็กกว่าไม่ได้

พลัก!

กรี๊ด!!!

เธอถีบเข้าที่ท้องของฝ่ายตรงข้ามจนทำให้ร่างสูงโปร่งนั้นล้มลงกับพื้นพร้อมกับกรีดร้องด้วยความเคียดเเค้นเเละเจ็บปวด

"เเกๆทำเพื่อนฉัน" คนพูดทำท่าจะตบหญิงสาวแต่ถูกกุลธิดาตบเข้าซ้ำที่เเผลเดิมด้วยความเเรงเเละเร็วจนทำให้ร่างสวยนั้นลงไปกองที่พื้นอีกคนเพราะคำด่าที่หยาบช้าเกินจะเรียกว่าเป็นลูกผู้ดี

ชมพูนุชทำท่าจะฮึดสู้หญิงสาวเลยตบเข้าไปที่หน้าสวยนั้นอย่างเต็มเเรงเพื่อป้องกันตัวเธอมองดูท่าทางตะเกียกตะกายของสองสาวที่อยู่บนพื้นด้วยสายตาเคียดเเค้นปนซะใจทั้งสองมีสิทธิ์ที่จะต่อว่าเธอได้เเต่ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาด่ามารดาของเธอ

ตุบ!

ซ่า!

หลังจากที่ทั้งสองทำท่าจะมาทำร้ายเธอหญิงสาวจึงจัดการสาดน้ำส้มใส่หน้านพณภาอีกคราเป็นรอบที่สองหลังจาก2-3วันที่เเล้วก่อนจะเขวี้ยงนิตยสารเล่มหนาใส่หน้าของชมพูนุช

ทำให้ทั้งสองกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเเละเคียดเเค้นที่ไม่สามารถทำร้ายคนตัวเล็กได้สักนิดชมพูนุชที่มีสภาพปากเเตกหัวปูดส่งค้อนให้เธอวงใหญ่

นพณภาที่มีสภาพใบหน้ายับเยินเพราะรอยตบทั้งทรงผมเเละเครื่องสำอางของเธอยังเละเพราะน้ำส้มที่กุลธิดาเต็มใจประเคนให้ทั้งสองทำท่าจะเข้ามาเอาคืนเเต่ทว่า...

"ทำอะไรกัน...!" สิปนนท์ที่เข้ามาทีหลังพอจะเดาเหตุการณ์ได้ว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นใครทำร้ายใครเเละใครพยายามป้องกันตัว

"คุณมาก็ดีเเล้วทีหลังกรุณาช่วยล่ามโซ่สองคนนี้ไว้ให้ดีด้วยนะคะหรือไม่ถ้าว่างก็พาไปฉีดยาด้วยจะได้ไม่ต้องบ้า! ออกมากัดใครเขาอีก" สิปปนนท์รู้สึกตกใจไปชั่วครู่กับอารมณ์ฉุนเฉียวของสาวน้อยเพราะปกติเธอไม่เคยเป็นเเบบนี้

"กรี๊ดๆ!!!เเก"

"หยุดเดี๋ยวนี้! พวกเเกเข้ามานี่จับคุณสองคนนี้ออกไปจากบ้านฉันเเละห้ามให้พวกเขาเข้ามาที่นี่อีกถ้าพวกเเกทำพลาดล่ะก็ตาย!! "การ์ดเฝ้าคฤหาสน์พวกนั้นทำตามคำสั่ง

"มาร์คคะนี่คุณปกป้องมันเหรอ !"

สิปนนท์ไม่ฟังเสียงเรียกนั้นชายหนุ่มรู้สึกไม่พอใจที่ทั้งสองจงใจเข้ามาทำร้ายกุลธิดาถึงในบ้านเขามองไปทางร่าบบางก็พบว่าหญิงสาวกำลังจะเดินหนีเขาจึงเดินเข้าไปหาเธอเเละช้อนตัวเธออุ้มขึ้นมาเเนบอก

"ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ" เธอดิ้นขัดขืนเเต่มีหรอเขาจะยอมตอนนี้เขาคิดถึงเธอเเทบขาดใจ

"เรามีเรื่องต้องคุยกัน"

ห้องนอนของสิปปนนท์

เขาว่างร่างเล็กไว้บนเตียงจากนั้นก็ขึ้นคร่อมทันที  เพราะกลัวว่าเธอจะหนีไปเขาโหยหาเธอเหลือเกินหลายวันเเล้วที่ชายหนุ่มไม่ได้สัมผัสร่างกายอันหอมหวานนี้

หญิงสาวรู้ว่าตนเองจะต้องเจอกับอะไรต่อไปน้ำตาหยดเล็กจึงค่อยๆไหลออกมาสิปปนนท์รู้สึกตกใจมากกับน้ำตาของเธอ

"ฮึก...จะทำอะไรฉันอีกล่ะคุณตบฉันทำร้ายฉันดูถูกฉันต่อว่าเเม่ฉันย้ำยีศักดิ์ศรีของฉันต้องรอให้ฉันตรอมใจตายก่อนใช่มั้ยคุณถึงจะพอใจฮือๆ"

ร่างบางสะอื้นตัวโยนเมื่อนึกถึงสิ่งเลวร้ายที่ตนเองได้รับเขารู้ปวดใจที่เห็นน้ำตาของเธอความสงสารเริ่มเข้ามาครอบครองความรู้สึกเเละจิตใจของเขา

ชายหนุ่มลุกขึ้นก่อนจะช้อนร่างบางมานั่งบนตักเเละกอดปลอบเธอก่อนจะช้อนคางมนขึ้นมาเเละเช็ดน้ำตาให้กับร่างบางเขาจูบเเก้มขาวนั่นเบาๆ

หญิงสาวรู้สึกหัวใจเต้นเเรงเมื่อได้รับความอ่อนโยนที่เธอไม่เคยคิดว่าตนเองจะได้รับมันจากเขา

"ขอโทษนะ..." เธอได้ยินคำนั้นอย่างชัดเจนเธอไม่เคยคิดว่าชาตินี้จะได้ยินจากปากเขา"ฉันขอโทษที่ทำร้ายเธอขอโทษที่ดูกถูกเธอกับเเม่" คำขอโทษพวกนี้กลั่นออกมาจากใจเขาโดยตรงเขาจูบซับน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยน

"ฉันขอโทษนะให้อภัยคนอย่างฉันได้มั้ย" หญิงสาวจ้องเข้าไปในดวงตาที่มันดูจริงจังของเขาทำไมนะทำไมเธอถึงโกรธเขาไม่ลงเเละหายโกรธได้เร็วขนาดนี้

เธอพยักหน้าเป็นเชิงว่าให้อภัยเเล้วสิปปนนท์ดีใจมากเขายิ้มน้อยๆพร้อมกับดึงร่างเล็กเข้ามากอด

เวลาต่อมา

หลังจากที่คุยปรับความเข้าใจกันเรียบร้อยเขาก็จัดท่าให้ดุลธิดามานอนหนุนเเขนตนเองส่วนชายหนุ่มก็ใช้นิ้วพันผมสวยๆของเธอเล่นพร้อมกับมองดูร่างสวยยามหลับ

เขายังไม่ปักใจเชื่อว่าเธอจะเป็นคนดีมั้ยเเต่ตอนนี้ความรู้สึกของเขามันเริ่มเปลี่ยนไปเขาไม่อยากทำร้ายเธอเเล้วเขาไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ดีๆถึงอยากจะอ่อนโยนกับเธอเขาพยายามเรียกความรู้สึกของซาตานตนนั้นคืนมาเเต่ที่ได้กลับมาก็คือความอ่อนโยนที่เขาจะต้องทำให้เธอทำไมนะทำไมเขาได้เเต่ถามตนเอง